نتيجه : دعوت كننده اصلى و اعظم الهى خود پيامبر است و بعد از ايشان ، ائمه ( عليهم السلام ) ، اين وظيفه را بر عهده دارند . اما بعد از پيامبر و ائمه ( عليهم السلام ) ، تمام دعوت كنندگان در طول زمان هاى ديگر بايد از ناحيه دعوت كنندگان الهي ، اذن داشته باشند ؛ همانانى كه خود خداوند بدانها اجازه دعوت داده است . امام باقر ( عليه السلام ) در نامه به سعد الخير ، امامان دعوت كننده به سوى خداوند را چنين توصيف مى فرمايند : خداوند عزّ و جلّ براى همه پيامبران ، باقيماندگانى از اهل علم قرار داد كه گمراهان را به هدايت دعوت مى كنند و به همراه آن پيامبران بر تمام اذيت ها شكيبايى مى كنند ، دعوت كننده الهى را اجابت كرده و به سوى خداوند دعوت مى كنند . پس اينان را بشناس تا خداوند تو را رحمت كند ؛ چرا كه آنان داراى منزلت بسيار عظيمى هستند ، اگر چه در دنيا دچار افتادگى هستند ، آنان با كتاب خدا ، مرده را زنده مى كنند و به وسيله نور الهى مى بينند . چه بسيار از كشتگان به دست ابليس كه اينان زنده اش كرده اند ، و چه بسيار از گمراهانى كه اينان هدايتش نموده اند ، خون خود را فدا مى كنند كه بندگان هلاك نشوند . و چه زيباست تاثير آنان بر بندگان الهى و چه زشت است رفتار بندگان نسبت به آنان . ( 1 ) مقصود از « داعى الله » در اين عبارت امام ( عليه السلام ) كه فرمودند : « يجيبون داعى الله و يدعون الى الله » ، پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) است . و منظور از « يدعون الى الله » يعنى از آنجا كه « داعى الله » - يعنى پيامبر اكرم ( صلى الله عليه وآله ) - ايشان را به عنوان « داعي » منصوب كرده است ، پس آنان هم به سوى الله دعوت مى كنند .

--> ( 1 ) - كافى ج 8 ص 57